Piękno zbawia świat

Niczym fotograf dokumentujący scenę zawierzenia Maryi  Rzeczypospolitej, Jan Matejko maluje moment ślubowania króla Jana Kazimierza w katedrze lwowskiej, przed ołtarzem Matki Bożej Łaskawej – Ślicznej Gwiazdy Lwowa. Królowi towarzyszy żona – królowa Maria Ludwika Gonzaga oraz postacie, które wsławiły się w tamtym okresie  w dziedzinie politycznej, dyplomatycznej czy wojskowej. Z każdą z nich powiązany jest inny epizod, ukazujący sytuację Polski w XVII. Malarz delikatnie sugeruje nam, że tak jak Maryja wsparła królestwo targane wojnami i najazdem szwedzkim, zgrabione, wewnętrznie rozdarte i skłócone,  tak przyczyni się, jako Królowa naszej Ojczyzny do powrotu Polski na mapę Europy.

Tym razem przedstawiciel złotego wieku malarstwa weneckiego serwuje nam historię związaną z ocaleniem człowieka niesłusznie skazanego na okaleczenie, za oddanie czci relikwiom św. Marka. Epizod cudownej interwencji autora Ewangelii został ujęty w niezwykłą kompozycję - czterech trójkątów stykających się wierzchołkami w środku obrazu.

Tym razem przedstawiciel złotego wieku malarstwa weneckiego serwuje nam historię związaną z ocaleniem człowieka niesłusznie skazanego na okaleczenie, za oddanie czci relikwiom św. Marka. Epizod cudownej interwencji autora Ewangelii został ujęty w niezwykłą kompozycję  - czterech trójkątów stykających się wierzchołkami w środku obrazu.
 

Drzwi są absolutnym arcydziełem romańskiej sztuki odlewniczej w Polsce. Dwa brązowe skrzydła, dokumentują na osiemnastu prostokątnych scenach, przedzielonych dekoracyjną bordiurą, żywot patrona Polski św. Wojciecha. Pokazane w malowniczy sposób epizody od narodzin, przez uzdrowienie, oddanie do świątyni, czynione cuda  i męczeńską śmierć podkreślają wyjątkowość tej postaci świętego Wojciecha, postaci powiązanej z losami Polski, zaraz u początków państwowości.

Poprzez połączenie realizmu oraz impresjonizmu, w specyficznie polskim wydaniu, zbuduje Leon Wyczółkowski sylwetkę człowieka miłosierdzia. Człowieka, którego sam zna jako malarza i teoretyka sztuki a jednocześnie, jako społecznika z otwartym sercem. Brata, który z całą wrażliwością pochyla się nad nędzą ludzką, ponieważ w człowieku potrzebującym widzi najdoskonalsze dzieło Boże. Brata, który za wszelką cenę, w niełatwych czasach, pragnie przywrócić napotkanym biednym i głodnym godność osobistą i poprawić ich byt.

Rokokowe spojrzenie na tajemnicę Zmartwychwstania Chrystusa serwuje nam ten wenecki artysta na początku XVIII stulecia tworząc szkic, który zostanie wykorzystany we fresku wypełniającym wnętrze absydy londyńskiej kaplicy w Chelsea. Wirujące w niebiosach anioły, niemalże całkowicie pozbawione ciężkości, unoszący się nad grobem i triumfujący nad śmiercią Chrystus. Jasna paleta barwna, blask światłości, lekkość, dynamika, brak symetrii. Zaskoczeni, powaleni eksplozją zmartwychwstania żołnierze. Obraz niezwykle dekoracyjny, pomyślany, jako panorama niebios otwierających się nad obszarem, który miał być miejscem żałoby a stał się przestrzenią nadziei.
 

Na kilka lat przed swoją śmiercią, będący już w podeszłym wieku artysta, maluje niezwykle przejmujący obraz koronowania cierniem Chrystusa. Pokazuje wnętrze piwnicy i oprawców w bestialski sposób znęcających się nad Jezusem. Choć ten temat nie po raz pierwszy pojawił się w twórczości Tycjana,  wersja na którą patrzymy jest dużo bardziej dojrzała, wymowna i przejmująca, nasycona ekspresją, dramatyzmem, cierpieniem. Czy tak wymowny obraz tortur ma związek z życiowym doświadczeniem artysty i przeczuciem zbliżającego się nieuchronnie końca życia? Na to pytanie postaramy się odpowiedzieć w dzisiejszej audycji.

Onieśmieleni, niczym dopuszczeni do jakiejś wielkiej tajemnicy, stajemy wobec obrazu, na którym widać Jezusa i Jego ziemskiego opiekuna Józefa, w warsztacie ciesielskim. Spracowanego choć mocnego starca i młodego, pojawiającego się niczym objawienie Jezusa, z czerni tła wydobywa płomień świecy. Są blisko siebie, w wąskim kadrze, w relacji, w zaufaniu. Nokturn wprowadza nas w nastrój ciszy, refleksji i bezpieczeństwa, pozostawiając widzowi przestrzeń do własnej interpretacji a nawet modlitwy.